Ik neem er mijn cursus Regenesis Healing weer eens bij. En daar lees ik dat enkele duizenden jaren geleden, een van de vroegste definities van ‘liefde’ de volgende is:

‘Liefde = het zien van volmaaktheid’.

Het raakt me diep. Ik herken het zo. Ik kan zoveel liefde voelen voor de mensen om me heen, of ik ze nu ken of niet. En dan bedoel ik niet de liefde die voortkomt uit emotionele behoeften of oude patronen, die mogen er ook zijn. Nee, ik heb het over iets groters: een weten, een ‘zijn’. Een staat van perceptie.

In veel oude tradities is de definitie van liefde verbonden aan onvoorwaardelijkheid. Het gaat niet om het ontkennen van iemands ‘fouten’. Wel om het voorbij de buitenkant kijken naar iemands essentie: de Goddelijke blauwdruk. Ik hoef hier weinig moeite voor te doen, het maakt deel uit van wie ik ben en hoe ik in het leven sta.

Ik heb mezelf beloofd meer te delen van wat ik voel en wat er in mij leeft, mezelf deze vrijheid te gunnen. Het is mijn verlangen om voller in mijn unieke bijdrage te gaan staan en mee zorg te dragen voor een wereld waarin liefde voorop staat.

In de praktijk betekent dit voor mij het creëren van een ruimte waar mensen zichzelf kunnen zijn. Een omgeving waar je gezien wordt tot in jouw kern, en waar je dat ook echt mag voelen. Het is een veld van liefde waarin je mag vertoeven en waarin je weer herinnerd wordt aan je eigenwaarde.

Volledige acceptatie… snakken we daar niet allemaal naar? En het mooie is: we hoeven er niet naar te zoeken. De weg ernaar toe is korter dan we denken. De schat zit al vanaf het begin diep in onszelf geborgen.

Wij zijn de schat. De kern van ons zijn is LIEFDE

Ragna
4 maart 2026